Stargard to jedno z największych miast Pomorza Zachodniego. Liczy około 71 tysięcy mieszkańców, leży nad rzeką lną i otoczony jest pofałdowanymi polami. Pomimo, że w 1945 roku został zniszczony w niemal 70%, nadal może poszczycić się cennymi zabytkami. Początki osadnictwa w rejonie sięgają XV-X wieku przed naszą erą. W X-XI wieku powstał tu duży gród. Pierwsza wzmianka pochodząca z 1124 roku związana jest z misją Ottona z Bambergu. W 1243 roku Stargard otrzymał prawa miejskie, natomiast w XIV wieku został członkiem Hanzy. Na mocy pokoju westfalskiego przypadł Brandenburgii i w 1669 roku został stolicą Hinterpommern (Pomorza Tylnego).
Stargard, otoczony murami, basztami, czatowniami i bramami, należał do najsilniejszych warowni Pomorza. Budowę potężnych murów rozpoczęto w XIII wieku i zakończono w XVI stuleciu. Ich całkowita długość wynosiła 2260 metrów, przetrwało 1040 metrów, a ich wysokość dochodziła do 8 metrów. Do dziś zachowały się długie odcinki murów, liczne baszty i południowa fosa, zamieniona w park miejski. Mury obronne ciągną się wokół śródmieścia, ograniczone od wschodu i południa rzeką Iną, a od zachodu i północy parkiem Chrobrego.
Od zachodu miasta strzeże brama Pyrzycka z dwiema basztami po bokach: basztą Lodową oraz basztą Morze Czerwone, z której szczytu roztacza się imponujący widok na miasto. Do wysokości 6 metrów brama jest zbudowana z głazów obrobionych w regularną kostkę. Reprezentuje typ bramy szczytowej, charakterystycznej dla Pomorza Zachodniego. Od wschodu znajduje się brama Wałowa z basztą Białogłówką, od południa baszta Kowalska, a od północy niezwykła brama Portowa (Młyńska). Wzniesiono ją w połowie XV wieku nad korytem Małej Iny, aby broniła miasta przed wrogimi statkami. Masywna budowla ma szeroki na 6,3 metra przepływ, pod którym mieściła się nawet duża łódź, powyżej wyrastają dwie ośmioboczne wieże, wysokie na 28 metrów. Jest obiektem obronnym, unikatowym w skali europejskiej. Obok stoi XVI-wieczny spichlerz.
Arsenał, usytuowany naprzeciwko kościoła Najświętszej Marii Panny, wybudowano na początku XVI wieku przy murach miejskich i do wysokości 1,2 metra ozdobiono rombowym wzorem zendrówek. W XIX wieku ulokowano tu więzienie. Na początku XX wieku budowla została zniszczona, a w 1974 roku odbudowana jako oddział Wojewódzkiego Archiwum Państwowego.